فصل دهم از باب دوّم از مقالهء سوم در وجوب عصمت انبياء - عليهم السلام - بدان كه به طريقه حكما ثبوت اين مطلب در كمال ظهور است ؛ چه بنابر تحقق خاصيّت ثالثه ، جميع قواى نفسانى مطيع و منقاد عقلند و عقل من حيث هو عقل ، ممتنع است كه اراده معصيت و فعل قبيح از او صادر گردد . و مراد از عصمت غريزه‌اى است كه با وجود آن داعى بر معصيت صادر نتواند شد با قدرت بر آن ؛ و اين غريزه عبارت از قوت عقل است ، به حيثيتى كه موجب قهر قواى نفسانى شود . و اما به طريقهء متكلّمين ، دليل بر اين مطلب آن است كه شكّ نيست كه عصمت انبياء لطف است نظر به مكلّفين ؛ چه هرگاه عصمت انبياء واجب باشد ، وثوق تمام به افعال و اقوال او حاصل شود و مكلّف به سبب اين معنى به انقياد او نزديك و از مخالفت او به دور شود ، و لطف هرآينه واجب بود بر خداى تعالى ، پس عصمت انبيا واجب باشد . و چون عصمت ثابت شد ، واجب باشد اعتبار او نسبت به جميع ذنوب صغيره و كبيره ، بعد از بعثت ؛ و قبل از بعثت چه لا محاله لطف در اين صورت أتمّ باشد ، بلكه حقيقت لطف به اين متحقّق شود كه موجب نفرت به هيچ وجه در هيچ‌وقت متحقّق نباشد .